മുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച്
അതെ, മുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച്,
പറഞ്ഞു തീരാത്തത്രയും വരികളിൽ
ഒരു കവിതയെഴുതുക.
തമോഗർത്തങ്ങളോട്
ഉപമിക്കാം.
വിശേഷണം 1.
നക്ഷത്രമരണങ്ങളുടെ
രേഖാ ജാതകം.
വിശേഷണം 2.
കൈക്കുറ്റപ്പാടില്ലാത്ത
തോൽ മുഖംമൂടി.
വിശേഷണം 3.
വിശുദ്ധപുസ്തകത്തിന്റെ
മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട താൾ.
വിശേഷണം 4.
അജ്ഞാത ഭാഷയുടെ
കണ്ടുപിടിക്കാനിരിക്കുന്ന ലിപി.
ക്ലോഡ് എഴുതുന്നു.
മുഖങ്ങൾ.
മുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച്,
അതെ, മുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച്,
പറഞ്ഞു തീരാത്തത്രയും വരികളിൽ
ഒരു കവിത ജനിക്കണമെങ്കിൽ
ആദ്യം മരിക്കണം, ഒരു നക്ഷത്രം.
തമോഗർത്തങ്ങൾ പോലെ,
മുഖങ്ങൾ ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കും,
പ്രകാശത്തെപ്പോലും പുറത്തു വിടില്ല.
നിങ്ങൾ അറിയാതെ അകത്തു കടക്കും,
ഇനി മടങ്ങില്ല എന്ന് അറിയാതെ.
ഒന്ന്.
ആ നെറ്റിയിൽ എത്ര നക്ഷത്രങ്ങൾ കത്തിയമർന്നു!
ആ കണ്ണുകളിൽ എത്ര സൂര്യന്മാർ ഇനിയും കരിയും!
ജ്യോതിഷി പറഞ്ഞില്ല, ഗ്രഹങ്ങളും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
ചുണ്ടിൽ ഒരു പഴയ ഗ്രഹണത്തിന്റെ വടു ബാക്കി.
രണ്ട്.
ആരോ തുന്നിച്ചേർത്ത്, ഒരൊറ്റ വിടവ് പോലുമില്ലാതെ,
ഒരു ജന്മം ധരിച്ചു നടന്നു, ഉറങ്ങുമ്പോഴും അഴിഞ്ഞു വീണില്ല.
കാലത്തിന്റെ മൂലയിൽ ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ,
ഈ മുഖം ആരുടേതാണ്?
ഈ മുഖം ആരുടേതാണ്?
ഈ മുഖം?
മൂന്ന്.
ആ താളിൽ ആയിരുന്നു ഏറ്റവും നിഷിദ്ധമായ വചനം,
കരച്ചിലിന് ദൈവം ഉത്തരം തരുമോ എന്ന ചോദ്യം.
ആ മുഖം ആരോ മോഷ്ടിച്ചു,
ഏതോ ആരാധനാലയത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചു,
ഇനി ആ ചോദ്യം ആർക്കും ചോദിക്കാൻ കഴിയില്ല.
നാല്.
ഇനിയും ജനിക്കാത്ത ഒരു ഭാഷ ഈ മുഖത്ത് ഉറങ്ങുന്നു.
ആ പുരിക വളവ് ഒരു അക്ഷരം,
ആ നോട്ടം ഒരു വ്യാകരണം,
ആ മൗനം ഒരു ഭാഷാ ശരീരം.
ഒരു ദിവസം ആരെങ്കിലും ഇത് വായിക്കും,
അപ്പോഴേക്കും ഈ മുഖം മറ്റൊരു ഭൂമിയായി മാറിയിരിക്കും.
മുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇനിയും പറയാനുണ്ട്.
പക്ഷേ ഈ കവിത ഇവിടെ നിർത്തുന്നു,
കാരണം ഏറ്റവും ആഴമേറിയ തമോഗർത്തങ്ങൾ
ഭൗതികശാസ്ത്രം ഇനിയും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.
അതെ, മുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച്,
പറഞ്ഞു തീരാത്തത്രയും വരികളിൽ
ഒരു കവിത ജനിക്കണമെങ്കിൽ
ആദ്യം മരിക്കണം, ഒരു നക്ഷത്രം.
തമോഗർത്തങ്ങൾ പോലെ,
മുഖങ്ങൾ ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കും,
പ്രകാശത്തെപ്പോലും പുറത്തു വിടില്ല.
നിങ്ങൾ അറിയാതെ അകത്തു കടക്കും,
ഇനി മടങ്ങില്ല എന്ന് അറിയാതെ.
ഒന്ന്.
ആ നെറ്റിയിൽ എത്ര നക്ഷത്രങ്ങൾ കത്തിയമർന്നു!
ആ കണ്ണുകളിൽ എത്ര സൂര്യന്മാർ ഇനിയും കരിയും!
ജ്യോതിഷി പറഞ്ഞില്ല, ഗ്രഹങ്ങളും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
ചുണ്ടിൽ ഒരു പഴയ ഗ്രഹണത്തിന്റെ വടു ബാക്കി.
രണ്ട്.
ആരോ തുന്നിച്ചേർത്ത്, ഒരൊറ്റ വിടവ് പോലുമില്ലാതെ,
ഒരു ജന്മം ധരിച്ചു നടന്നു, ഉറങ്ങുമ്പോഴും അഴിഞ്ഞു വീണില്ല.
കാലത്തിന്റെ മൂലയിൽ ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ,
ഈ മുഖം ആരുടേതാണ്?
ഈ മുഖം ആരുടേതാണ്?
ഈ മുഖം?
മൂന്ന്.
ആ താളിൽ ആയിരുന്നു ഏറ്റവും നിഷിദ്ധമായ വചനം,
കരച്ചിലിന് ദൈവം ഉത്തരം തരുമോ എന്ന ചോദ്യം.
ആ മുഖം ആരോ മോഷ്ടിച്ചു,
ഏതോ ആരാധനാലയത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചു,
ഇനി ആ ചോദ്യം ആർക്കും ചോദിക്കാൻ കഴിയില്ല.
നാല്.
ഇനിയും ജനിക്കാത്ത ഒരു ഭാഷ ഈ മുഖത്ത് ഉറങ്ങുന്നു.
ആ പുരിക വളവ് ഒരു അക്ഷരം,
ആ നോട്ടം ഒരു വ്യാകരണം,
ആ മൗനം ഒരു ഭാഷാ ശരീരം.
ഒരു ദിവസം ആരെങ്കിലും ഇത് വായിക്കും,
അപ്പോഴേക്കും ഈ മുഖം മറ്റൊരു ഭൂമിയായി മാറിയിരിക്കും.
മുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇനിയും പറയാനുണ്ട്.
പക്ഷേ ഈ കവിത ഇവിടെ നിർത്തുന്നു,
കാരണം ഏറ്റവും ആഴമേറിയ തമോഗർത്തങ്ങൾ
ഭൗതികശാസ്ത്രം ഇനിയും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല.
*Written in collaboration with Anthropic's AI Claude.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ